Godzina Uwielbienia

   Wczoraj na Godzinie Uwielbienia zaczęłam się zastanawiać, jaki głębszy sens miały te moje 7 lat ciemności. Zdarzyło się wtedy wiele złych rzeczy dla mnie. Mama była ciężko chora, tata uciekał w pracę, wielki miłosny zawód. Nic nie szło tak, jak powinno. Dla rodziców porzuciłam moje młodzieńcze marzenia, żyłam takim życiem, jakie wydawało mi się, ich zadowoli. Poddałam się, żeby być taką, jaką oni chcieli mnie mieć. Ale im więcej z siebie oddawałam, tym więcej chcieli i brali. W końcu nawet bez pytania. Nie miałam już swojego czasu, swoich spraw. Wszystko czym żyłam, było ich życiem. Czy rodzice mogą robić własnym dzieciom takie rzeczy? Poprawię się: czy rodzice NIEPATOLOGICZNI robią swoim dzieciom takie piekło z życia, że po niespełna 20 latach stwierdza, że już właściwie nie żyje ono, nie należy do siebie i nie ma sensu dalej żyć. Dusza umarła, więc ta pusta powłoka też powinna dać już sobie spokój i przestać istnieć.

    Żyję jednak nadal i zastanawiam się, co tu dalej robić z tym życiem. Dzieci szybko rosną, trzeba by zacząć jakoś pracować, pieniądze się przydadzą.
Ale mój razwój zawodowy zatrzymał się w podstawówce, kiedy kazano mi porzucić zajęcie, które mnie najbardziej w życiu fascynowało i fascynuje do dziś. Więcej nawet, z czasem okazało się, że do niczego innego się nie nadaję.

    Wczoraj było mi smutno z powodu tych myśli. Nie nadrobię już straconego czasu, ale przecież głęboko wierzę, że to też ma jakiś sens. Mówię więc do Jezusa: pokaż mi co było dobrego w tych latach ciemności, czy w tym ciemnym tunelu zapali się choćby światełko? Jezus nie pozostawia pytań bez odpowiedzi. Czasem trzeba poczekać aż odpowiedź przyniesie życie, a czasem przychodzi bardzo szybko. Pokazał mi, że w tych smutnych dla mnie latach starałam się kochać ludzi, słuchać ich, wspierać i pomagać nieść ich krzyż nawet za cenę wyrzeknięcia się siebie samej. Reszta jest tak naprawdę nieważna.

    To prawda, tak było. Starałam się być bardziej dla innych niż dla siebie, nawet w czasach kiedy byłam daleko od Boga.

    Poczułam się tak, jakbym wyszła z ciemnego lochu w jasność dnia. Radość i ulga, lekko na duszy. Zdałąm sobie sprawę jak wielkim ciężarem jest dla mnie moja przeszłość i to nieutulone w żalu i samotności wewnętrzne dziecko.
Ale jest nadzieja, którą daje mi Chrystus. On mnie okaleczył, On mnie też uleczy.

Ekspres do kawy

     Zepsuł mi się ekspres do kawy. Zasmuciłam się niezmiernie. Nie żyję bez porannej mocnej kawy. Rafał poradził mi spakować urządzenie i zawieźć do serwisu, co też czym prędzej uczyniłam.
  
     Weszłam do serwisu. Po prawej recepcjonistka zajęta była bardzo pilnym przekładaniem papierów. Pewnie czegoś szukała. Czekam grzecznie pod drzwiami, bo nie wiem czy to ona przyjmuje do serwisu, czy tych dwóch panów przy głównej ladzie, którzy żywo o czymś dyskutują.

     Stoję z ekspresem pod pachą. Nikt nie zwraca na mnie uwagi. Może myślą, że tak sobie weszłam popatrzeć co oni tam mają, a ten stary ekspres to mam tylko przypadkiem ze sobą. Ciekawe, czy ktoś by się zainteresował, gdybym zostawiła ten rupieć na stole przy wejściu i wyszła.

     - No nic to - myślę sobie - nie będę tak tu stała, szkoda czasu. Podeszłam do pani i zaczęłam jej przeszkadzać w pracy. Okazało się, że to jednak ona przyjmuje rzeczy do serwisu i za chwilę się mną zajmie. Kazała postawić przedmiot na głównej ladzie i poczekać. Przy głównej ladzie dwóch jegomościów przerwało rozmowę. Jeden patrzy namój ekspres i mówi: - Stare urządzenie, ale dobry model. - kiwam głową - Tak, służył nam ponad 10 lat, zdążyłam się uzależnić. - Pan się uśmiechnął i zaczął snuć smętną wizję - Niedługo Unia zacznie nam wlepiać kary, bo ludzie uzależniają się od naszych wyrobów. - uśmiecham się do niego, śmieszny pomysł. - Ale to nie wasza wina, że się ludzie uzależniają, takie geny. Chyba lepiej uzależnić się od dobrej kawy niż innych używek psychoaktywnych. Chyba Unia to rozumie. - pan wzruszył ramionami i patrzył na mnie jakoś niepewnie.

      Tymczasem przyszedł pan ekspert od wszystkiego, popatrzył na ekspres, robił jakieś śmieszne miny. W końcu wylosował minę "jestem życiowym ekspertem, wiem wszystko" i orzekł co następuje: - To stary ekspres. Pokiwał głową z uznaniem dla własnej dociekliwości. - Alleluja! - krzyknął szyderca w mojej głowie - ale znawca, nawet dziecko by dostrzegło, że to stary grat. Uśmiecham się do swoich myśli, a ekspert ogląda ekaspres z każdej strony. - Zostawi pani, rozkręcę i zdecyduję, czy naprawiać, bo może się okazać, że nie warto. - Patrzy na mnie z troską matki za co dziecku kupić buty na zimę. - Okey, z tym właśnie tu przychodzę, żeby pan mi powiedział czy warto go naprawiać. - Obrócił ekspres w dłoniach, znowu patrzy na mnie z troską. Teraz punkt kulminacyjny: - To będzie 50 zł - Pięć dych za odkręcenia dwóch śróbek i stwierdzenie, że nie warto dalej naprawiać! -  Dobrze. - mówię - skoro tyle kosztuje wiedza eksperta. - Pan się napuszył. Prawdę mówiąć wiedziałam od początku, że nie warto go naprawiać, ale Rafał się uparł, żeby iść do serwisu. Okazało się, że nie warto, ale pięć dych zmieniło właściciela bezpowrotnie.

    Ekspresu nie ma, więc postanowiłam zrobić odwyk, nie utyskiwać, nie żałować niczego, cieszyć się z tego, co jest i... cierpliwie czekać aż Rafał zrealizuje swoją obietnicę zakupienia nowego sprzętu. Może do Wielkanocy jakoś dam radę.

     Posiłkowałam się kafetierkami, ale nie mam czym spienić mleczka, więc to nie to samo. Teraz skończył mi się ulubiony Dallmayer i jestem zdana na rozpuszczalkę. Bieda, odwyk w pełni, ale nie będę marudzić, będę dzielna. Kończę, bo się zaraz rozpłaczę.

     Niech żyje, być może już tylko wiecznie, wynalazca i twórca ekspresu do kawy.

KORONA

Na drodze Twej spotykam wciąż ciernie i wyboje.
Nie pytam "dlaczego?" bo odpowiedź znam.
Twój jeden gest znaczy więcej niż człowiek.
A Ty, jak Dobry Pasterz wciąż poszukujesz mnie.

To Twoja miłość
To Twoja dobroć

Na drodze Twej upadam wciąż w pył i w proch.
I tłukę zaciśniętą pięścią w ziemię, nie mam już sił.
Twój jeden gest gasi me zwątpienie
Z radości chcę śpiewać Ci pieśń.

To Twoja miłość
To Twoja dobroć

Jezu, Twa droga z cierni Korona
wciśnięta na Twą świętą Głowę
Jezu, Twa droga solą łez namaszczona
zdrętwiałe od Krzyża ramiona

To Twoja miłość
To Twoja dobroć

CUDA

Oto Betlejem zajaśniało cudem.
Święta Panienka - pierwsza przed swym ludem
ujrzała zbawienie - perłę wśród kamieni.
To On zdejmie z ludzi grzechów ciężkie brzemię.

To galilejska Kana zajaśniała cudem,
który Pan wszechmocny czynił przed swym ludem.
To On wodę w dobre wino przemienił,
stali Jego uczniowie - wszyscy zadziwieni.

Oto Jeruzalem zajaśniało cudem,
który On z martwych wstając uczynił przed swym ludem.
To On przecież krótko żyjąc na tej ziemi
zdążył swą miłością cały świat przemienić.

Oto ziemia cała zajaśnieje cudem,
gdy On przyjdzie sąd prawić nad ukochanym ludem.
I staną przed tronem wszyscy zgromadzeni,
Betlejemską Gwiazdą, Chwałą prowadzeni.

Asymetria

    Poszłam wczoraj do fryzjera. Chciałam coś zmienić na głowie, jakąś nowocześniejszą fryzurę, nie taką staroświecką. Dałam mu wolną rękę. No i spisał się pan fryzjer. Mówi: a czy może być asymetrycznie? Ja na to: Oczywiście, lubię asymetrię, tylko na moich włosach to nie wychodzi. - Zobaczymy - powiedział pan Leszek i ochoczo zabrał się do pracy. Tu ciachnie, tam przypnie i znów ciachnie.

    Babka w fotelu obok nawija jakby się amfy nażarła. Okazało się,że jest nauczycielką matematyki. - To by tłumaczyło - myślę sobie - dlaczego tak nerwowo nadaje
i wygląda jak zestresowany wrzodowiec.

   Słucham i nie słucham jaj paplania, w końcu nie do mnie mówi, więc mogę się wyłączyć.

   A pan Leszek zaczął narzekać, że mam za dużo włosów -  I co tu z tym zrobić? - poczesał, pociachał, popsikał jakimś szuwaksem, że niby po nim lepiej się kręcą loczki i wsadził mnie pod wielką suszarę.
Użyłam, jak przysłowiowy pies w studni. Wiało z suszary od czubka głowy i wszystkie ciachnięte włosy leciały mi na twarz i za dekolt. Zaczęłam się otrzepywać jakby mnie mrówy oblazły. - Pięknie - pomyślałam - niezbyt profesjonalne podejście. Wszędzie kłójące skrawki włosów. Byłam zła.

   Kiedy opanowałm sytuację, okazało się, że włosy wyschły i mogę przejrzeć się
w lustrze. Nie bardzo spodobało mi się to, co tam zobaczyłam. - Pewnie jeszcze jakoś to ułoży - pomyślałam sobie i siadłam z powrotem na fotel. Pan fryzjer popryskał nabłyszczaczem i powiedział: Dziękuję, to wszystko. Uśmiecha się zadowolony.
Ok - wstaję, płacę i wychodzę. - Nie jest tak źle - myślę wsiadając do samochodu - i tak muszę zmyć z siebie te ścinki, to i włosy ułożę po swojemu. Zawsze tak robię po wizycie u fryzjera.

   Jak postanowiłam, tak zrobiłam. Wieczorem patrząc w lustro stwierdziłam: cała ja. Z jednej strony głowy krótko ścięte, takie dążenie do porządku, ładu - monarchia. Z drugiej strony bujne loczki, każdy w inną stronę, jakby rozwiane na wietrze - anarchia.

Lubię asymetrię.

Na brzegu życia

Spójrz, jak w morskiej toni
gdzieś na dnie pojawia się światła błysk.
Spójrz, tu na mojej dłoni
leży cały świat, maleńka perła dnia.

                    Na duszy mej ukradkiem spoczywa cień.
                    Jak czarny ptak zasłania skrzydłem dzień.
                    W oczach mych dziś ujrzeć możesz noc,
                    głęboką czerń, pusty dzban.

Spójrz, tu na brzegu życia
wyrzucone przez morze resztki marzeń płaczą.
Spójrz, okruchy wspomnień
wbite w pamięć, jak ziernka piasku w serca małż.

                     Na duszy mej ukradkiem spoczywa cień.
                     Jak czarny ptak zasłania skrzydłem dzień.
                     W oczachy mych dziś ujrzeć możesz noc,
                      głęboką czerń, pusty dzban.

Spójrz, poranna zorza,
jak odwieczna brama otwiera swe ramiona.
Chodź, pobiegniemy przez morze
do Edenu, razem szukać naszego domu.

                    I z duszy mej z krzykiem umknie cień.
                    Jak czarny ptak odfrunie i zwróci nam dzień.
                    W oczach mych ujrzysz słońca blask
                    niebieski czas wypełni dzban.

spontanicznie

Takie coś bardzo spontanicznego;

Ta łza
wyrzeźbi solą twarz.
Nadziei kres
początkiem nocy jest,
czarnej i złej.
Lecz musisz wiedzieć, że
banalną prawdą jest:
po nocy wstaje dzień.


-----------------------------------------------------
Może będzie ciąg dalszy... może jakieś zwrotki.
Ktoś ma pomysł?